روز69/6/3 رسیدنمان به پادگان قرنطینه در تهران همزمان با اذان مغرب به افق تهران بود . هنور هم تصمیم گیرنده خودمان نبودیم . درهوای لذت بخش وآزادانه اولین نماز را درآزادی بجماعت اقامه کردیم. تعدادی ازبچه ها بلافاصله بعدازنمازبروی موکتها ولو شدند وهی خودشانرادرحالت درازکش می کشیدندومی خندیدند همگی ریه هامان را پر از هوای آزادی در وطن می کردیم یادم هست خیلی از بچه های کمپ 9 را بعد ازیک سال واندی دیدمش

ضربات پی درپی سربازهای اردوگاه ونیروهای ضد شورش بر میلگردهای پنچره ها موجب شد که بچه ها بطور کامل ازپنچره ها فاصله بگیرند وبسمت مخالف پنچره ها بروند. دقیقا بخاطر ندارم که آیا عراقی ها ورود به آسایشگاه را از آسایشگاه 2 شروع کردند یا اینکه آسایشگاه ما اولین هدف آنها بود. تعدادی از سربازها مرتب با ضربه زد نهای پشت سرهم به پنچره ها بگونه ای رعب را در بین دوستان حاکم کردند. همزمان عراقی ها درب آسایشگاه

یاد باد آن روزگارانروز3/6/69 رسیدنمان به پادگان قرنطینه در تهران همزمان با اذان مغرب به افق تهران بود . هنور هم تصمیم گیرنده هودمان نبودیم . درهوای لذت بخش وآزادانه اولین نماز را درآزادی بجماعت اقامه کردیم. تعدادی ازبچه ها بلافاصله بعدازنمازبروی موکتها ولو شدند وهی خودشانرا درازکش می کشیدندومی خندیدند همگی ریه هامان را پر از هوای آزادی در وطن می کردیم یادم هست خیلی از بچه های کمپ 9 را بعد ازیک س

چند دقیقه ای ازداد وفریادهای بی امان لیث نگذشته بود که صدای سوت ارشد های قاطع یک ودو راشنیدیم تازه متوجه شدیم که بچه های دوقاطع یک ودو از اعتصاب غذای ما خبر نداشته و درحال هوا خوری بودند. اینکه آنها را برای چه فرستادند داخل آسایشگاهها صرفا برای این بود که اسرای آن دو قاطع ازاعتصاب ما بی خبربمانندبعید بنظرمی رسد! شایدجنبه امنیتی میداشت!،البته این تصمیم عراقی ها در ادامه کارموجب هماهنگ شدن آن عزیزان بابچه های قاطع سه شد.حالا دیگر مشخص شد که خواسته نخواسته کل اردوگاه در اعتصاب بسر می بریم . چهل وهشت اسیر آسایشگاه چهار در وسط آسایشگاه قدم می زدیم نیمی ازشرق آسایشکاه به غرب ونصف دیگر بچه ها برعکس